Zostańmy przy lampach. To dziwny temat: niby przejrzysty, a jednak problematyczny. Bo fajnie jest pooglądać fajne lampy w wielkim świecie, ale jeszcze fajniej byłoby oglądać je nad własnym stołem czy dywanem. A to już nie takie proste.

Wierzę w to, co napisałam o lampach poprzednio, niejako w imieniu narodu islandzkiego. Że mają siłę. I moc. Potrafią „zrobić” wnętrze bezkonkurencyjnie i bez dodatków. Niektóre po włączeniu po prostu czarują. Wymykają im się bokami jakieś wyimki światła - promyki, smugi, wstęgi, i dzieje się magia. Problem zaczyna się wtedy, kiedy przypominam sobie, że lampa ma też funkcję. Powinna rozjaśniać mrok. Świecić po prostu . A tu czary sobie, a ciemności sobie. A raczej mnie.

Zasada jest taka, że lampy, które najlepiej wyglądają, najgorzej świecą. Nic dziwnego: iluminowane sztuczki wychodzą fajnie tylko po ciemku. Wcale niełatwo znaleźć coś, co świeci mocno i jest nieobrzydliwe. Spróbujcie! Poza tym cena: jak zracjonalizować wydanie 8000 zł na jakieś koraliki, kawałki drutu czy szklaną kulę? Zapłacić tyle za światło – coś, czego nie da się dotknąć, a często nawet zobaczyć? Co innego stół. Albo ziemniaki. Konkretne, zdecydowane, do czegoś służą. W dodatku jest jeszcze mąż – nawet jeśli też bywa konkretny i zdecydowany, w moim przypadku jest czynnikiem blokującym. Bo upiera się, że wie lepiej, a ja nie mam gustu. Efekt jest taki, że od ośmiu lat debatujemy z przerwami nad oświetleniową koncepcją dla naszego domu. Ponieważ jedno już zrobiliśmy – przez nieuwagę daliśmy sobie rozłożyć niedorozwiniętą instalację, ubogą w punkty świetlne, z gniazdkami ni w pięć ni w dziewięć i „nieunijnymi” włącznikami na wysokości nosa – więc przed kolejnym etapem nie czujemy się dobrze dysponowani.

W dużym pokoju wisi już trzecia generacja lamp, a każda z nich dzień po zakupie zaczynała nam przypominać opakowanie zastępcze. Są owocem tymczasowego kompromisu: kiedy ja znajduję wreszcie idealne rozwiązanie i z dumą przedstawiam je mężowi w nadziei, że szybko przedyskutujemy sprawę i złożymy zamówienie, okazuje się, że jego wyobraźnia błądziła w tym czasie w zupełnie odmiennych rejonach. A moje pomysły są do kitu. Rozumiem, że nie każdy facet musi kupić trochę ckliwą ideę filcowych motyli na przepięknych lampkach Delight marki Mixco. Nie upieram się przy nich. To samo z lampami z rodziny Birdies i Lucellino Ingo Maurera – choć mnie odbierają mowę, uczciwie przyznaję, że mogą prowokować krytyczne męskie komentarze.

Świecenie po damsku: Delight w trzech kolorach (brakuje jeszcze bladego różu) i skrzydlata rodzina Birdies

Ale już taka Felt Shade Toma Dixona to model bardziej uniwersalny. Poezja i proza w jednym! A już zupełnie nie wiem, do czego można się przyczepić w żyrandolu Dear Ingo, wymyślonym przez Rona Gilada, a sprzedawanym przez Moooi. Czarny pająk to geniusz. Forma i treść. Jest wyrazisty, a jednocześnie półprzezroczysty. Ogromny, a lekki. Ma 16 świecących nóg, którymi – jestem pewna – przy znajomości elektryki na poziomie I klasy technikum da się zarządzać na różne sposoby. Mogą świecić dwie przednie lewe, albo cztery tylne. Albo wszystkie, i wtedy już mamy iluminacyjny wypas. W dodatku na pewno zginają się w kolanach – to lepsze niż Barbie! Owszem, Dear Ingo wymaga odpowiedniego tła. Między pikowanymi pluszami będzie wyglądał idiotycznie, pokłóci się też wściekle z podświetlaną wnęką na egzotyczne pamiątki z wczasów w Turcji – elementem tak lubianym w kraju nad Wisłą. Ale w naszym salonie, odrobinę za bardzo „drewnianym” i „eko”, zasieje cudowne ziarno designerskiego niepokoju. Wprowadzi mocną grafikę, na którą nie ma już miejsca na ścianach. Niestety, Ingo się nie spodobał.

Po lewej przytulne Feld Shades; po prawej Drogi (bardzo!) Ingo w kilku scenografiach

Czasem podejrzewam, że tak naprawdę mojego męża lampy obchodzą tyle co zeszłoroczny śnieg, a moje pomysły sabotuje z wrodzonej przekory. Ale nawet jeśli, to co z tego? Sukces jest równie odległy. Aż strach pomyśleć, pod czym można skończyć przez takie zabawy. Eksperci jako receptę na wszystko polecają niezastąpione sufity podwieszane: „… sprawią, że każde pomieszczenie będzie się wydawało przytulniejsze i przyjemniejsze. Wkomponowane dodatkowe oświetlenie halogenowe lub też innego rodzaju lampy dodatkowo nadadzą nastrój i charakter całej konstrukcji.” Też poetycko! Trochę pałacu, trochę łazienki i odrobina garażu. Nic dodać, nic ująć.

Jak Wam się podoba? Wiem, że takie rozwiązania mają wielu zwolenników, ale ja do nich nie należę